2012: Artikel “Buitenspoor”

Artikel in “Buitenspoor” 2012
Artikel n.a.v. 100 jarig bestaan van het NTKC.
“Overnachten met de door ons gecreëerde verschillende overnachtingmiddelen”..

Een tijdje geleden werd ik gebeld door Hinne Posthumus. Hij benaderde mij of ik interesse had om een estafettecolumn te schrijven.
Dit naar aanleiding van het artikel dat ik in 2009 ik in Buitenspoor schreef over het tot stand komen van onze nieuwe lichtgewicht katoenen tent. Met name het ontwerp, combinatie van shelter en boogtent, de multifunctionele gebruiksmogelijkheden en uiteraard het materiaal, lichtgewicht katoen heeft hem aangesproken.
Daarom stelde Hinne als onderwerp voor: “ Wat kan het NTKC voor mij, als lichtgewicht tentkampeerder, betekenen?”
Door het voorgestelde thema was ik in eerste instantie terughoudend.
Het was een andere invalshoek waardoor ik toch het aanbod om een artikel te schrijven aannam: Wat beweegt mensen om met grote regelmaat hun huis met alle gemakken te verlaten en alleen de hoogstnoodzakelijk zaken in te pakken en op pad te gaan? Wat beweegt mij? Het buiten zijn, mijzelf bij tijd en wijle zigeuner voelen?”
Toen ik daar over nadacht realiseerde ik mij opeens dat wij, onze dochter, mijn vriendin en ikzelf, eigenlijk wel over een bijzonder groot aantal mogelijkheden beschikken om “mobiel” te overnachten.
Zoals ik in het eerder genoemde artikel al schreef, is het kamperen met eenvoudige middelen me met de paplepel ingegoten.
Mijn vader heeft het jeugd en jongeren werk in Gorinchem opgezet. Jaarlijks ging men met grote groepen jongeren op kamp. Die weken gingen m’n broers en zus ook mee.
Meestal waren wij er al voordat de groepen aankwamen en ik herinner mij nog het meest de aankomst in het bos (in Lunteren).
Los van een oude zwengelpomp waren er geen faciliteiten. Geslapen werd in eenvoudige shelters. De rest van de benodigde voorzieningen werd d.m.v. pionieren gerealiseerd, kamptafels, wasgelegenheid, hudo etc.
Dat heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken: het mobile karakter, de eenvoud en het improviseren buiten in de natuur.
Nog niet zo lang geleden heb ik het terrein nog eens opgezocht. Daar was, los van een paar scouting huizen, niet veel veranderd.
Vroeger thuis, als het maar een beetje weer was, bouwde ik ook tenten en hutten, in het gras, in de bomen of onder de grond. Daar ‘s nachts in blijven slapen met alleen het licht van een petroleum lamp………..
Blijkbaar was er een voedingsbodem gelegd. Zoveel mogelijk buiten zijn, overnachten in de natuur op mooie stille terreintjes, belangstelling voor tenten, types, modellen, ontwikkelingen handigheidjes. Improviseren. Kamperen dus.
Zoals ik al schreef, we kampeerden in de bossen bij Lunteren.
Ons gezin sliep in een grote vise a vise shelter totdat ik, net als andere opgroeiende kinderen, in een eigen tent wilde slapen. Ik kreeg toen mijn eerste eigen tentje, een oud klein, twee persoons ding van katoen.Toen ik een jaar of vijftien zestien werd beschilderde ik het doek met allerlei stripfiguren. Barbaars he, maar zo werd deze tent pas echt mijn eerste onderdak. Of mijn vader me dat in dank heeft afgenomen weet ik niet meer.
Op een gegeven moment ging ik zelfstandig kamperen dus op zoek naar een geschikte tent: katoen, licht in gewicht en compact. Geschikt om mee te nemen op de fiets en later op de motor. Elke eerste keer weer, aan het begin van het seizoen, het trotse gevoel, mijn tent, een betere tent bestaat niet. Daar heb ik bijna 25 jaar mee gekampeerd.

 

Uiteindelijk gaf deze de geest en begonnen mijn vriendin en ik aan onze zoektocht naar een nieuwe katoenen lichtgewicht tent. Zoals in het artikel van 2009 beschreven is heeft dat heel wat voeten in aarde gehad.
Echter door dit project hadden we er opeens drie onderkomens bij: het prototype en onze huidige twee multifunctionele tenten (een voor onze dochter en een voor onszelf).


Als kind had ik, zoals zoveel kinderen, al belangstelling voor Indianen, bogen, tomahawks, wigwams, tipi’s. Een aantal keer kwamen we tipi’s op vakantie tegen en hielpen deze opbouwen. Wat een slim ontwerp, wat een gaaf gezicht en bijzonder om daar in te verblijven! Dit trok uiteraard ook de belangstelling van onze, toen 9 jarige dochter. Dat was aanleiding om een tipi voor onszelf te maken. Niet bepaald lichtgewicht kamperen, maar los van de stokken is een grote de Waard tent toch zwaarder. Anne hield een spreekbeurt in de tipi 25 kinderen en een juf konden er net in.
We hebben in onze tuin een plek gereserveerd waar we onze tent, maar ook de tipi kunnen opzetten. Met deze tipi hebben we ook in de winter gekampeerd.


Op mijn zoektocht naar ander werk, met als mogelijke zoekrichting het beheren van een kampeerterrein, kwam ik op Fort Vechten, een fort uit de Hollandse Waterlinie
Kamperen gebeurde hier wel maar altijd kleinschalig en gekoppeld aan een arrangement.
In het kader van uitbreiding van reïntegratie projecten werd mij gevraagd te onderzoeken of het bouwen van houten woonwagens levensvatbaar zou zijn. Zo kreeg het project, dat Lekker Keten ging heten, vorm. Op onderstellen van voormalige schaftwagens worden woonwagens (Pipo wagens) gebouwd.
Het kon niet uitblijven, we bouwden ook onze eigen wagen. Hiermee inmiddels dus onze vierde mobile overnachting mogelijkheid.

Elk jaar vindt in Zeist de Dag der Kunsten plaats waaraan ik als beeldend kunstenaar een aantal keren heb meegedaan. De laatste jaren bieden we, als we over voldoende tijd beschikken, creatieve kinderactiviteiten aan. Een marktkraam of partytent spreekt, naar onze mening, niet tot de verbeelding van kinderen. Hoe zouden we op een andere manier snel en makkelijk een onderkomen kunnen maken om toch droog en windstil een activiteit aan te aanbieden? We kwamen tot de volgende oplossing:
We beschikken over een grote parasol met een doorsnede van 4 m. Daaromheen hebben we met behulp van D-ringen en haken stof als wanden opgehangen.
Parasolvoet plaatsen, parasol uitvouwen, wanden inhaken………………………………verrek weer een tent! Draaien met die handel.


Niet alleen ikzelf maar ook de andere leden van de familie en vrienden zitten graag buiten bij het vuur. Maar dat is niet echt prettig als het regent en waait. Van de overgebleven tipi stof heeft Bep een groot zeil genaaid. Ogen, haken, katrol, op een simpele manier kan het uitgespannen worden. De voormalige zijwanden van de parasol kunnen we daar weer aanritsen. Hierdoor kunnen we van vroeg tot laat in het seizoen buiten zitten en als je zou willen kun je er onder je matje uitrollen. Laat wordt het toch wel.

 

Twee keer per jaar organiseer ik, voor een klein clubje vrienden een motor toertocht.
Meestal is het mooi weer maar ja ook in Nederland regent het wel eens. Op de motor ben je beperkt in het meenemen van spullen, dus een bouwzeil bood dan uitkomst.
Oude takken uit het bos als stokken, scheerlijnen, haringen…geregeld. Maar ja het ziet er niet uit en het is toch een gedoe.
Daarom hebben we een katoenen wing/ tarp aangeschaft, Bep heeft deze aangepast om uit te kunnen zetten zoals de Rog van Erdman Schmidt.
Met lichte aluminium uitschuifstokken een perfect onderkomen waaronder je desgewenst ook kunt……..
Dezelfde tarp heb ik, tijdens de open atelier route Driebergen in september, gebruikt om een installatie te maken.(zie www.atelierroutedriebergen.nl.
Dit zou de afronding zijn van een thema waar ik de afgelopen twee jaar, voor mijn beeldend werk, mee bezig ben geweest nl.de oorsprong van hout, bomen dus.
Deze installatie zou midden in een bos zeker niet misstaan, toch?


Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, want: Anne, onze dochter, schafte nog een goedkoop kunststof tentje aan welke ze meeneemt naar festivals. Helaas heeft deze Pukkelpop niet overleefd.
Bep kocht haar Floepie (“2 seconde tent), welke ze mee gaat nemen op haar fietstocht naar Santiago de Compostella

Zo dat was het dan wel, of niet?
Twee jaar geleden besloten we na jaren twijfelen toch maar een auto aan te schaffen, de motorfietsen bleven uiteraard.
Vier dagen in de week werkzaamheden in de houtwerkplaats en een vaste dag in de week mijn atelierdag. Er moet altijd wel wat vervoerd worden. Om tot een goede keus te komen waren een aantal voorwaarden belangrijk. Een laadvloer van voldoende diepte en breedte. Onze sportfietsen moesten er zonder de wielen te moeten demonteren makkelijk naast de benodigde bagage achterin gezet kunnen worden.
Regelmatig lange lengtes hout, stammen en takken vervoeren, drie meter moet erin kunnen, met de deuren dicht!.
Onze keus viel op een Renault Kango.

En wat gaan we de komende kerstvakantie doen?
We gaan de laadvloer aanpassen om ook in de auto te kunnen overnachten.
En wat zou het mooi zijn als onze tent met tussen luifel daar ook nog eens……...
Ik bedenk me nu opeens, wat we natuurlijk ook zouden kunnen doen? Gewoon onder de sterrenhemel gaan slapen. Dat is pas echt lichtgewicht kamperen en de mogelijkheid zijn onbeperkt.

 

Roel Berg
Secretarislaan 5
3971 CL Driebergen
contact@roelberg.com
0343 531487/ 06 44906667